ن.ش:

»» چطور است که عدم ذبح اسلامی ِ حیوانات آنقدر به ارمیا فشار می آورد تا در یک مهمانی بزرگ، فریاد جانکاهی بکشد؛ اما آب شدن جنازه مصطفا در اسیدسولفوریک یا سوقولمه زدن آرمیتا به خشی تنها او را ناراحت و متعجب می کند و سکوت را در نتیجه خود دارد ؟

به نظر آستانه ذهن منفعل انقدر هم زیاد نیست...

-  شاید اگر به جای سهراب ، مصطفا بود، داستان پیوستگی معنایی بیشتری پیدا می کرد.

-  اگر باز هم مثل رُمان قبلی امیرخانی ارمیا به دنیا برگردد نمی دانم چقدر می توانددر زندگی مشترکش  با آرمیتا موفق باشد. خدا به داد ِ ارمیا ، آرمیتا و آرتمیا ها برسد...